وقتی متوجه شدم جلوی آینه میز توالت رفت و ماشین ریش تراش شوهرش رو برداشت و به برق زد و بعدشم موهای مشکی و لخت و بلندشو رو شروع به کوتاه کردن کرد باور نمی شد. موهاش تمام میز توالت رو گرفته بود. کوتاه می کرد و اشک می ریخت وقتی به خودش آمده دید که تاس تاس شده.ازش پرسیدم چرا اینکار رو می کنی؟ چه اتفاقی افتاده؟ فقط گریه می کنه و می گه"هیچ انگیزه ی برای ادامه زندگی نداره" با وجود اینکه مشکلات حادی تو زندگیش نیست ولی احساس می کنه که دیگه به آخر خط رسیده. مریمی که زندگیشو با عشق شروع کرده بود، اون عاشق شوهرش و بچه اش بود اما حالا چی شده؟ اون همه رو به دست فراموشی سپرده. ازش می پرسم که چرا اینقدر چاق شده: کمتر بخور. باچهره ی محزون می گه: "نمی تونم جلوی خودمو بگیرم، اصلاً مجالی برای گرسنگی نمی ذارم. می رم تو اتاق و درشو قفل می کنم که مبادا علی کوچولوی ۲ ساله در رو بازکنه و شروع به خوردن خوراکی های جور و و اجور می کنم". و بعدش شروع به گریه کردن می کنه، چشمای عسلی رنگش خیس خیس می شه. دنیا براش تموم شده. مادری که تمام زندگیش بچه اش می شه اما مریم به هر طریقی می خواد از علی فرار کنه.اون حتی احساس زنانه شو نسبت به شوهرش از دست داده. اتاقها، آشپزخونه ، حموم و همه همه نامرتب و به قولی سگ می زنه گربه می رقصه اما مریم حتی توان بلند شدن رو نداره. هر روز کارش شده خوردن و خوردن و بی توجهی نسبت به اطراف.

اون دچار افسردگی شدید شده. از ته قلبم دعا می کنم براش. خدا همه بیماران روحی رو نجات بده. الهی آمین